Ze geeft ons onderdak, voedsel, drank en verzorging. Altijd heeft de Natuur ons het beste van haar gegeven. Vandaag heeft ze onze hulp nodig. Hoogtijd dat we ons om hààr bekommeren!

Langs het lichtroze pad liep Kikuko in de richting van het theehuis. Ze wandelde over de witte, gladde stenen tussen de mosperken.Het was laat in de namiddag, er hing een zachte en vloeiende atmosfeer, er viel geen rimpeltje te bespeuren aan het oppervlak van de vijver met de waterlelies. Een serene rust doordrong haar geest, zoals altijd wanneer ze binnengaat in dit heiligdom van de Japanse kunst. Haar blik bleef rusten op de struiken rond haar, die meester Sakuteiki zo harmonieus gerangschikt had. Het jonge meisje liep onder verschillende gewelven, bestaand uit takken van kersenbomen die zo gesnoeid waren dat hun kruinen elkaar raakten, als waren het symbolische drempels. In de bochten bleef ze staan om de samenstelling van de vijftien rotsen te bekijken. Vanop geen enkele plaats in de tuin kon je ze allemaal zien. Kikuko dacht: "Elk standpunt is altijd onvolledig, maar elk standpunt verrijkt de andere".

Aan de oevers van een zilveren meer vond een arme visser, die daar gestrand was, een geheimzinnige en fonkelende lichtbel. Hij die nooit echt iets had gehad, wou al snel maar één ding meer: die bel zijn eigendom maken. Hij bukte zich om de bel op te rapen, hij meende tranen te horen maar hij deed alsof hij niets hoorde. Integendeel, hij haastte zich naar zijn nederige onderkomen waar hij zijn buit onderin een koffer verstopte. Hij was zo opgewonden zo'n fabelachtig voorwerp in zijn bezit te hebben dat hij 's nachts geen oog meer dichtdeed. Ontelbare keren stond hij terug op. Van zodra hij het deksel van de koffer oplichtte, straalde de bel een intens licht uit, dat de hele kamer in tinten van blauw en zilver kleurde en zijn onderkomen omtoverde in een weelderige plaats. Nochtans voelde hij een innerlijke spijt; hij hoorde steeds opnieuw weer die verscheurende snik. Bij het krieken van de dag bracht hij uiteindelijk de bel terug naar de oevers. Op dat moment barstte de bel uiteen en kwamen er twee sirenen vrij die in het water verdwenen. En de visser hervatte zijn nederige bestaan… Niets leek veranderd te zijn. Maar een tijdje later luisterden de dorpsbewoners zo graag naar zijn verhaal dat ze hem fruit en eten aanboden, en daarna stroomden de pelgrims toe, overladen met geschenken, om zijn beschrijving van het gezang van de sirenen te beluisteren en om te mediteren aan de rand van het meer… Want wanneer ons iets ten deel valt, gebeurt dat nooit op het moment noch op de plaats dat wij het zouden verwachte

Trots en onverschrokken Zoals de oceaan Vrij en statig Zoals de wind Met een wapperende piratenvlag Doorklief ik alle zeeën Golven en stormen trotserend Donkere, woeste brandingsgolven Ik blijf maar varen, steeds vooruit Naar de mildere sferen Van de warme zeeën in het Zuiden Ik blijf maar varen, het Avontuur tegemoet

Of lofzang aan de rust aan de waterkant… Luiheid… nonchalance… Versuftheid… zachtheid… warmte gestreeld door de zonontwaken de zinnen, Ik geniet van het briesje Ik luier Ik word dronken Ik verdedig mezelfvoor mijn luiheid…

Ontspannende muziek met natuur geluiden
Geesten van de zee en van de wind,
Almachtige goden
Aanvaard mijn offer
Bescherm onze clan.
Gewapend met zijn zware zwaard
En zijn ijzeren schild
Trok mijn man ten strijd.

Sterk, moedig en fier
Hij vreest noch het vuur noch het bloed
Maar toen hij me deze ochtend achterliet
Stond zijn gezicht ernstig.

Een blik, een galop,
Zijn haren in de wind…

De druïde zegende ons kind,
Het moet tijdens de lente geboren worden.
Maak het sterk en oprecht
Zodat zelfs de god van de donder
Hem niet in zijn lichte ogen durft te kijken.

Op het mysterieuze vulkaaneiland in het hart van Indonesië zijn de nachten warm en vochtig. Kumar, de fluitspeler, kan de slaap niet vatten. Sinds zijn blik de amberkleurige ogen van het jonge meisje kruiste, slaapt Kumar niet meer. En als hij toch slaapt, dan is dat om zich beter te kunnen onderdompelen in het zijdezachte rijk van haar amandelvormige ogen. Morgen gaat Kumar fluit spelen in de lommerrijke hof van de Sultan. Onder de frangipanni zal het jonge, gracieuze meisje met de gouden ogen zich laten meevoeren door die zachte muziek…Op het moment waarop het duister begint op te trekken, gaat Kumar, als een luipaard, geruisloos op pad. Met een lichte en zekere sprong overwint hij de omheining rond het paleis en staat hij in de heerlijk geurende tuin, onder de pendopo met de zuilen van gesculpteerde teak. Het jonge meisje, omhuld door haar lange haar, is in slaap gevallen, haar gezicht verlicht door een amberkleurige maan. Draag je dromen met kracht en al snel zullen zij jou dragen.

Deze CD neemt u doorheen bossen en savannes mee op ontdekkingstocht naar de prachtige traditionele muziek van Afrika langs 7 streken: Burkina Faso, Burundi, Kongo, Rwanda, Gabon, Mali en Guinee. Deze compilatie bevat 'andere' en verrassend mooie liederen en muziek! Met imitaties van de geluiden uit de natuur, met primitieve instrumenten, vervaardigd met een uitzonderlijke handigheid, begeleiden deze opnames ons op onze reis in de ruimte maar ook in de tijd, op zoek naar de bron van de muziek! Rijke muzikale landschappen, afkomstig uit de natuur van de streken die we aandoen, omzomen de verschillende, zorgvuldig geselecteerde stukken. U hoeft enkel uw ogen te sluiten…

Amra was altijd gehaast, ze was altijd met duizend-en-één dingen bezig en alles moest snel gaan. Op een zekere ochtend spreidde ze haar sluiers uit in het zand om ze te laten drogen. Plots nam een rukwind haar saffraankleurige sluier mee. Amra begon er achteraan te lopen, maar de sluier vloog steeds verder. En Amra liep zonder nog te kunnen stoppen. De amandelbomen droegen hun vruchten, de beekjes verspreidden hun turkooizen frisheid, de hele natuur geurde heerlijk en Amra liep. Op een dag bleef haar voet steken achter een steen en ze tuimelde langs de helling van een heuvel naar beneden. Versuft en kreunend van de pijn zakte ze ineen aan de voet van een prachtige magnolia. Op dat moment hoorde ze een zacht gemurmel:Maar wie ben jij toch, dat je jezelf niet toelaat te stoppen? De wind stopt toch ook soms met blazen, de regen stroomt toch ook niet onophoudelijk? De zon laat zich toch ook elke nacht vervangen door de maan? Ben jij dan nog onmisbaarder dan de zon?Waar hol je achteraan? Weet je zelf wel waar je naartoe gaat en of je de juiste weg hebt gekozen?Saffraankleurig, kaneelkleurig, honingkleurig, de sluier hangt voor je ogen en houdt het belangrijkste voor je verborgen.

De zoon van de zon is net opgestaan. Onder de pony van zwart, dik haar zijn z'n ogen nog bedekt met een waas van de dromen van die nacht. Het gouden ochtendlicht speelt met de glans van zijn versierde tuniek, zijn kapje en zijn talrijke armbanden. In gedachten is hij bij die majestueuze condor die in de verte zweeft, boven de hoogvlaktes, de steile hellingen, die blijft hangen boven de bossen… en zijn immense rijk doorkruist tot aan de ongerepte kust. Hij kent die reis wel. Hij hoort opnieuw de woorden van de Callanaya " Het is in jou dat de stroom van welvaart vloeit, dat de pieken van het gebergte zich doen gelden. Je innerlijke rijkdom is oneindig en zoveel groter dan die van eender welk rijk. Alleen de grenzen die jij voor jezelf hebt vastgelegd bestaan. Leer om je verlangens te herkennen. Wanneer je ze echt gevoeld hebt, projecteer dan de beelden ervan op je omgeving, tot ze waarheid worden - daar is kracht voor nodig ".

A Paraître

Hij kwam uit het westen
En was verzot op jazz
Zij kwam uit het oosten
Enkel een fluit als bagage
Toen de horizon rood kleurde
En de natuur geheimzinnig werd,
Toen de schaduwen tot rust kwamen
Begonnen ze beiden te spelen.

Elk had zijn ritme, zijn verleden,
Zijn cultuur, zijn gevoeligheid,…

Daarna antwoordden ze elkaar,
Ze lieten zich zachtjes meeslepen
Door die nieuwe akkoorden.

Toen ze ophielden met spelen
Stond de gouden maan hoog aan de hemel,
Rond als een rijpe vrucht…
De laatste noten verspreidden zich
Als vogels in de lucht.